KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2015/9926 E., 2016/1741 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Katılan sanıklar
- ..., ..., ...
- Suçlar
- Hakaret, kasten yaralama
- Hükümler
- Ceza verilmesine yer olmadığı, beraat, mahkumiyet
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1- Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...’na karşı, sanık ... hakkında ise katılan ...’e karşı kasten yaralama suçlarına ilişkin kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilmez olduğu anlaşıldığından, tebliğnameye uygun olarak, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca, sanıklar ..., ... ve ... müdafiilerinin TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,
2- Sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçlarından kurulan hükümlerin temyizinde,
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
TCK'nın 129/3. maddesi uyarınca hakaretin karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi halinde, CMK'nın 223/4. maddesi gereğince doğrudan “ceza verilmesine yer olmadığı” kararı verilmesi gerekirken önce ceza tayin edilmesi,
Kanuna aykırı ve katılan sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılıklar yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte yanılgılar olduğundan, 5320 sayılı Yasanın 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, temyiz edilen kararın açıklanan noktası, tebliğnameye kısmen uygun olarak, “hakaret suçlarından kurulan hükümlerde ceza tayinine ilişkin hüküm fıkralarının çıkarılması” biçiminde HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
3- Sanık ... hakkında katılan ...’e yönelik kasten yaralama suçunda verilen hükmün temyizine gelince,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2015/9926, K. 2016/1741, 3 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama