Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2016/11811 K.2018/12038

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK’nın 232. maddesi, yaralama, tehdit ve sövme gibi Kanunun başka maddelerinde açıkça suç olarak düzenlenmiş eylemler dışında kalan ve failin aynı konutta birlikte yaşadığı kişilere karşı gerçekleştirdiği, çıplak gezdirme, aç bırakma, sürekli alay etme, korkutma vb. eylemleri kötü muamele suçu olarak düzenleyip yaptırıma bağlamaktadır.

Somut olayda, sanığın oğlu olan mağdur ...’e yönelik eylemlerinin TCK'nın 86/2 ve 86/3-a maddelerinde düzenlenen kasten yaralama ve TCK 109. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını oluşturup oluşturulmadığının değerlendirilmesi gerektiği ayrıca diğer mağdur Gülizat Çimen’e yönelik olarak da kötü muamele olarak kabul edilen eylemlerin neler olduğu ne şekilde süreklilik gösterdiği denetime olanak verecek biçimde açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle kötü muamele suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de;

a-) Kötü muamele eylemlerinin mağdur sayısınca suç teşkil edeceği nazara alınmadan, sanık hakkında tek suçtan hüküm kurulması,

b-) TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,