Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2016/6187 K.2018/3107

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığın, bir dönem ilişki yaşadığı katılanla ayrılmalarından sonraki süreçte, katılanın kendisi ve ailesini rahatsız etmesi nedeniyle onu uyarmak amacıyla aradığı yönündeki savunması ve arama sayısı dikkate alındığında, sanığın ne şekilde sırf katılanın huzur ve sükununu bozma saikiyle davrandığı açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının uygulanması zorunluluğu,

b) TCK’nın 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkûm olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözardı edilmesi,