Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2016/8531 K.2018/10644

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ile gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- İş ve çalışma hürriyeti, bireyin gelir elde etmek amacıyla, mal ve hizmet üreterek, serbestçe çalışma, sözleşme yapma ve teşebbüs kurma hakkı olarak tanımlanmaktadır. TCK'nın 117/1. maddesinde düzenlenen iş ve çalışma hürriyetini ihlali suçu ile korunan hukuki yarar, bireyin her türlü baskıdan uzak, üçüncü kişilerin olumsuz müdahalelerine uğramadan serbestçe çalışabilmesidir. İş ve çalışma hürriyetini ihlali suçunun oluşabilmesi için, mağdura karşı cebir, tehdit kullanılması ya da bir başka hukuka aykırı bir davranışla, çalışma hürriyetinin ihlal edilmesi gerekir.

Bu açıklamalar dikkate alındığında; sanık ile katılan arasında, katılanın işlettiği iş yerinin mülkiyeti hususunda ihtilaf bulunduğu ve sanığın olay günü iş yerine gidip, buranın kendisine ait olduğunu iddia ederek katılana “iş yerini terk et burası benim seni gebertirim” şeklinde tehdit içeren sözler söylemesi biçiminde gelişen somut olayda, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunun unsuru olan, gelir elde etmek amacıyla ekonomik faaliyette bulunma hakkının ihlaline yönelik bir eylemin bulunmaması nedeniyle, sanığın TCK'nın 106/1-1. maddesinde düzenlenen tehdit suçundan cezalandırılması yerine, yasal olmayan gerekçeyle, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- İş ve çalışma hürriyetini ihlal kastıyla katılana yönelik tehdit eyleminin gerçekleştirildiği anda suçun tamamlandığı gözetilmeden, suçun teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek sanığın cezasında indirim yapılması,

b- TCK'nın 117/1. maddesinde düzenlenen iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunun, takibi şikayete bağlı suçlardan olması ve sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ekinde bulunan, katılana ait 03.07.2013 tarihli kolluk ifade tutanağına göre, katılanın sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmiş olması karşısında, söz konusu belgenin doğruluğu tespit edilip, hangi olaya ilişkin olduğu belirlenerek, sonucuna göre, kamu davasının düşürülmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin, 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,