Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/7860 K.2020/4745

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın aşamalarda, katılanın kendisine hakaret etmesi üzerine; kendisinin de küfür edip katılanı iteklediğini belirtmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre yaralama suçunda TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2- Adli sicil kaydına göre mükerrir olmayan sanık hakkında, gerekçeli kararda TCK'nın 58. ve yine aynı Kanunun 63. maddelerinin uygulandığı belirtilmesine karşın; hükümde anılan kanun maddeleri uygulanmayarak çelişki yaratılması,

3- Sanığın katılanın kendisine hakaret etmesi üzerine kendisinin de katılana küfür ettiğini belirtmesi karşısında; TCK'nın 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan, sanık hakkında hakaret suçundan beraat kararı verilmesi,

4- Yaralama suçundan kurulan hükümde TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmiş olması,