Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/11378 K.2016/2248

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu ve bandrolsüz eserlerle ilgili olarak şikayet bulunmasının da durumu değiştirmeyeceği cihetle; suç ve iddianame tarihleri nazara alındığında hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği ve somut olayda, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işlediği gözetilerek TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmasıyla yetinilmesi gerekirken yazılı biçimde iki suçtan ayrı ayrı ceza tayin edilmesi,

2- Sanığın işyerinde yakalanan dava konusu bandrolsüz eserler üzerinde hak sahibi olan meslek birliklerinin sanıktan şikayetçi olup, hak sahibi olduklarını ispatlamaları karşısında, eylemin 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 71/1 ve 81/13. maddelerine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,