Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/6810 K.2015/7158

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas - 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğunun belirtilmesi, sanığın 17/02/2011 tarihli eylemi hakkında 02/09/2011 tarihli iddianame düzenlendiği, birleşen 2011/128 Esas sayılı dosyada 01/02/2011 suç tarihli eylemi hakkında 05/04/2011 tarihli iddianame düzenlenmesi, birleşen 2011/171 Esas sayılı dosyada ise 08/03/2011 suç tarihli eylemi hakkında 26/04/2011 tarihli iddianame düzenlenmesi,

birleşen ve anılan her üç eylemde de sanığın işyerinde bandrolsüz CD satarken yakalanması karşısında; ilk iddianame tarihine kadar tespit edilen her üç eylemin zincirleme biçimde işlenmiş tek suçu oluşturduğu gözetilerek, eylemlerin bir suç işleme kararının icrası kapsamında işlendiği anlaşıldığından, TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınmadan her bir eylem için ayrı ayrı ceza verilmesi,