KÜNYE
19. Ceza Dairesi 2015/8439 E., 2016/2920 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Mart 2016
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Zabıt mümziinin yer gösterimiyle orman bilirkişisi katılımıyla yapılan keşfe sanığın itiraz etmemesi ve tüm dosya içeriğine göre tebliğnamedeki (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
6831 sayılı Kanun’un 5728 sayılı Kanun’la değişiklik öncesi ve sonrası hükümlerinin bir bütün halinde olaya uygulanıp karşılaştırılarak lehe hükmün belirlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmeden yazılı şekilde karma uygulama yapılarak hüküm tesisi hükümdeki cezanın sonucu itibariyle sanık lehine olması nedeniyle aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak,
Dosyada mevcut 10/03/2013 tarihli tutanakta suça konu emvalin tamamen çürüyüp humus haline geldiğinin bildirilmesine göre, emvalin müsaderesinin mümkün olmadığının ve TCK'nın 54/2. maddesi uyarınca suça konu emvalin değeri kadar para tutarının müsaderesine karar verilebileceğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 19. Ceza Dairesi, E. 2015/8439, K. 2016/2920, 1 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama