Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2017/2616 K.2017/3529

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...’un, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin, İstanbul 6.İcra Ceza Mahkemesinin 07/11/2016 tarihli ve 2016/200 esas, 2016/435 sayılı kararı ile aynı Mahkemenin 07/11/2016 tarihli ve 2016/178 esas, 2016/ 429 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 14/02/2017 gün ve 94660652-105-34-744-2017 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/02/2017 gün ve KYB.2017-10974 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede. Dosya kapsamına göre, 2004 sayılı Kanun'un 340. maddesi gereğince taahhüdü ihlal suçunun oluşması için taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekalet ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterilmesi gerektiğinden, 23/06/2016 tarihli ödeme taahhüdünde toplam faiz 1.269,86 Türk lirası olarak belirtilmiş ise de, bu faizin hangi dönemleri kapsadığı,

icra takibinin kesinleştiği tarihten taahhüt tarihine kadar işlemiş ve taahhüt tarihinden son ödeme tarihine kadar işleyecek faiz olup olmadığı konusunda herhangi bir açıklık olmadığı gibi, alacaklının son ödeme tarihine kadar işleyecek faizden feragat beyanının da yer almadığı,

bu nedenlerle işleyen ve işleyecek faiz miktarının taahhüt tutanağında ayrı ayrı gösterilmemesi nedeniyle belirsizlik bulunduğundan taahhüdün geçerli olmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü.