Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/33073 K.2021/4867

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na muhalefet etmekten kabahatli ... hakkında anılan Kanun'un 48/5. maddesi gereğince 1.002,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Gaziantep Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 29/06/2019 tarihli ve MA 41210209 sıra numaralı trafik idari para cezası karar tutanağı ile aynı tarihli ve 27 014622 sayılı sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınması tutanaklarına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Gaziantep 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 08/07/2019 tarihli ve 2019/3515 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Gaziantep 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 10/07/2019 tarihli 2019/3138

değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 18/09/2019 gün ve 12700 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/10/2019 gün ve KYB-2019-93110 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, itiraza konu idari para cezası ile alkol tespit tutanağının kabahatlinin huzurunda tanzim edilmiş olduğu, yapılan alkol ölçümü sonucunda 29/06/2019 tarihinde saat 22:18 itibari ile 0.77 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, ancak kabahatli vekili tarafından başvurularına dayanak olarak ibraz edilen 25 Aralık Devlet Hastanesince düzenlenen 29/06/2019 tarihli ve numune alma saati 23:00 olan raporda ise kanda alkol tespit edilmediğinin anlaşıldığı,

her iki ölçüm arasında 42 dakikalık fark bulunduğu ve tıbben her bir saatte kişinin kanındaki alkol oranının 0.15 promil düzeyinde azalma göstereceği, kabahatlinin alkol oranının polisler tarafından tespit edildiği an ile hastanede ölçüm yapılan an arasında alkol değerinin tamamen yok olmasının tıbben mümkün olmadığı,

kabahatlinin kullanmış olduğu aracın hususi bir araç olduğu ve yasal alkol sınırının 0,51 promil olduğunun anlaşılması karşısında, polisler tarafından alkol değerinin tespitinin yapıldığı sırada kabahatlinin alkol oranının yasal sınırın altında kaldığının kabulü gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

2918 sayılı Kanun'un 3. maddesinde ve 18.07.1997 tarihli ve 23053 sayılı mükerrer Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Karayolları Trafik Yönetmeliğinde hususi otomobilin tanımı yapılmamakla birlikte anılan Kanunun 3. maddesinde otomobil ve kamyonetin, Yönetmeliğin 3. maddesinde ise taşıtın tanımlandığı, buna göre; ''-Otomobil : (Değişik: 12/7/2013-6495/13 md.) Yapısı itibarıyla, sürücüsü dahil en fazla dokuz oturma yeri olan ve insan taşımak için imal edilmiş bulunan motorlu taşıttır. -Taşıt: Karayolunda insan, hayvan ve yük taşımaya yarayan araçlardır. Bunlardan makine gücü ile yürütülenlere “motorlu taşıt” insan ve hayvan gücü ile yürütülenlere “motorsuz taşıt” denir.

Ayrıca, bir kazanç kaydı olmaksızın kullanılanlara “hususi taşıt”, çeşitli şekillerde kazanç sağlamak amacıyla kullanılanlara “ticari taşıt”, Taşıt Kanunu kapsamına girenlere “resmi taşıt”, resmi olmakla birlikte ticarilik niteliği taşıyanlara da “resmi ticari taşıt” denir.'' şeklindeki tanımlamalar uyarınca, 2918 sayılı Kanunun 48. maddesindeki ayrımın;

kullanılan aracın hususi otomobil olup olmamasına bağlı olarak getirilmiş olduğunun anlaşılmasına ve 2918 sayılı Kanunun 48/5. maddesi uyarınca, hususi otomobil sürücülerinin 0.50 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığının tespit edilmesi durumunda idari yaptırım kararları uygulanacağının belirtilmesine karşın, ihbarnamede, muteriz tarafından kullanılan aracın ''hususi otomobil'' yerine ''hususi araç'' olarak tanımlanması maddi hata olarak kabul edilmiştir.