Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/883 K.2021/5341

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'na aykırı davranmak eyleminden kabahatli ... hakkında Mersin Trafik Denetleme Şube Müdürlüğü Trafik Düzenleme ve Denetleme Büro Amirliğinin 23/10/2018 tarihli ve MA 33255901 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile aynı tarihli ve MA 33255803 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 108,00 Türk lirası (iki kez) idarî para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Mersin 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/02/2019 tarihli ve 2018/6477 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 11/12/2019 gün ve 7747 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/12/2019 gün ve KYB-2019-127244 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1- 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "içtima" başlıklı 15/2. maddesinde "(2)Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir.

Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır." şeklindeki düzenlemeye nazaran, somut olayda kabahatli hakkında aynı yerde gerçekleştirdiği, taşıt yolu üzerinde duraklamanın yasaklandığı yerde park etmek şeklindeki temadi eden eylemi nedeniyle, 2918 sayılı Kanun'un 61/1-a maddesi uyarınca Mersin Trafik Denetleme Şube Müdürlüğü Trafik Düzenleme ve Denetleme Büro Amirliğince 23/10/2018 tarihinde ve saat 14:23'te, MA 33255901 sayılı tutanakla uygulanan idari yaptırım dışında, ayrıca anılan Amirlikçe aynı tarihte ve saat 14:58'de,

MA 33255803 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağı ile yeniden 108,00 Türk lirası idari para cezasının kesildiği, kabahatlinin eyleminin temadi ettiği ve hakkında bir kez idarî yaptırım uygulanması gerektiği gözetilmekle birlikte, muterizin 13.11.2018 havale tarihli itiraz dilekçesinde cezalardan bir tanesini kabul edip ödediğini ancak, ikinci cezayı kabul etmediğini beyan ederek,

cezaların sadece bir tanesine itiraz ettiği, dilekçe ekinde bulunan 08.11.2018 tarihli vergi tahsil alındısından ise MA - 33255803 seri numaralı tutanağa ilişkin idari para cezasının ödendiğinin anlaşılması karşısında, bu halde kabahatli hakkında ikinci kez Mersin Trafik Denetleme Şube Müdürlüğü Trafik Düzenleme ve Denetleme Büro Amirliğince 23/10/2018 tarihli ve MA 33255901 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan 108,00 Türk lirası idari para cezası yönünden itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 31. maddesinin 2. fıkrasında yer alan “Kanun yoluna başvuru dolayısıyla oluşan bütün masraflar ve vekâlet ücreti, başvurusu veya savunması reddedilen tarafça ödenir.” şeklindeki düzenlemeye nazaran, Mersin Trafik Denetleme Şube Müdürlüğü Trafik Düzenleme ve Denetleme Büro Amirliğinin 23/10/2018 tarihli ve MA 33255901 sayılı idarî para cezası karar tutanağına yönelik itirazın reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, kararına itiraz edilen kurum vekili yararına vekâlet ücreti tayin olunması gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Kanun yararına bozmaya konu ihbarnamenin (2) nolu bendi yönünden yapılan incelemede;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hâkim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hâkim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Bu açıklamalara ve yerleşik yargısal kararlara göre (Yargıtay 1. CD’nin 05/11/2008 tarih ve 2008/9091-7078 E.K; 3. CD’nin 14/11/2007 tarih ve 2007/12330-8319 E.K; 11. CD’nin 27/02/2013 tarih ve 2012/28035 E., 2013/3196 K. ve 12. CD’nin 27/12/2012 tarih ve 2012/21561-28771 E.K sayılı kararları) vekalet ücretinin şahsi hakka ilişkin olması nedeniyle bu hususta kanun yararına bozma talebinde bulunulamayacağından, yerinde görülmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

II-Kanun yararına bozmaya konu ihbarnamenin (1) nolu bendi yönünden yapılan incelemede;