Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2012/4901 K.2012/10751

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Dava, İİK’nun 89.maddesi uyarınca açılmış menfi tespit istemine ilişkindir.

Davalı vekili cevabında, davacı tarafından haciz ihbarnamelerine itiraz etmediğini, davacı şirketin kendi kusuru neticesinde söz konusu haciz ihbarnamelerine itiraz etmeyerek bu davanın açılmasına sebebiyet verdiğini, ancak yine de davayı davacı şirketin vekalet ücreti, yargılama talebi dışında kabul ettiklerini, davanın açılmasına sebebiyet vermedikleri için HUMK’nun 94/2.maddesi gereğince aleyhlerine vekalet ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilmemesi gerektiğini savunarak lehlerine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının, dava dışı 3.kişi ... hakkında icra takibi başlattığı, takip borçlusunun davacı şirket hissedarlarından olduğundan bahisle davacıya 3 kez haciz ihbarnamesi gönderildiği, oysaki şirket ortağı takip borçlusunun davacı şirketteki hissesini 11.06.2010 tarihinde ... adlı kişiye devrettiği yani takip tarihi itibariyle borçlunun davacı şirket ile herhangi bir ilgisinin bulunmadığı, buna rağmen davacı şirkete haciz ihbarnamesi gönderildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK’nun 94.maddesi hükmüne göre, davalının yargılama giderleriyle sorumlu tutulmaması için hal ve vaziyeti ile aleyhine dava ikamesine sebebiyet vermemiş ve ilk yargılama celsesinde davacının iddiasını kabul etmiş olması koşuluna bağlıdır.

Somut olayda davacı, davalı bankanın İİK’nun 89.maddesi gereğince gönderdiği haciz ihbarnamelerine itiraz etmeyerek davanın açılmasına sebep olduğu gibi davalı vekili cevap dilekçesinde davayı kabul edip, bu beyanlarını ilk celse tekrarlamıştır. Hal böyleyken mahkemece olaya uygun düşmeyen gerekçe ile davalı yanın yargılama giderleriyle sorumlu tutulması doğru görülmemiştir.