Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2014/5024 K.2014/10019

Taraflar arasındaki ipotek (ipoteğin kaldırılması fekki) davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkillerinin müşterek malik bulundukarı taşınmaz üzerinde dava dışı M.

Orman Ürünleri İth.İhr.San.Tic.Ltd.Şti.nin kullandığı veya kullanacağı kredilerin teminatını teşkil etmek üzere banka lehine ipotek tesis edildiğini, yapılan kredi sözleşmesinde kredinin teminatı olarak ipoteğin yanında bankaca ayrıca dava dışı E. Orman Ürünleri Ltd.Şti. ve K. Ü.'ın kefaletlerinin alındığını, ipotekli taşınmaza uygulanan ifraz neticesinde taşınmazın 3'e bölündüğünü, bu bölümlerin Van İli Merkez İlçesi A. A.

Mahallesi ... pafta, ... ada, ... ve ... nolu parsellere kaydedildiğini, kredinin bir bölümünün ödenmesi üzerine banka tarafından 12 nolu parsel taşınmaz üzerindeki ipoteğin fek edildiğini, ipoteklerin 11 ve 13 nolu taşınmazlar üzerinde devam ettiğini, kredi borcunun kalanı ipotekli kredi sözleşmesine kefil olanlarca ödendiğinden müvekkillerinin bankaya başvurarak ipoteğin fekkini istediğini ancak bankanın, borcun kefil tarafından ödenmesi halinde kefilin, ödediği kısım nispetinde alacaklının halefi olacağından, ipotek hakkının borcu ödeyen kefile geçtiği,

kefilin rızası olmadan mevcut ipoteğin kaldırılamayacağının bu nedenle yapılan başvuruların reddine karar verildiğinin belirtildiğini, kredi sözleşmesinin banka ile M.

Orman Ürünleri İth.İhr.San.Tic.Ltd.Şti. arasında akdedildiğini, ipotek tesisinin de buna istinaden yapıldığını, bu sözleşmeye bağlı olarak tesis edilen tüm işlemlerinde sadece sözleşmenin tarafları arasında cereyan edeceğini, bu nedenle ipoteğin kefile geçmesinin hukuken mümkün olmadığını iddia ederek dava konusu taşınmazlar üzerinde davalı banka adına tesis edilen ipoteğin fekkine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, dava dışı firmanın kredi borcunun kredi sözleşmesinin kefilleri tarafından ödendiğini, BK. md. 496 ve 499 gereğince kredi borcunu ödeyen kefillerin ödedikleri bedel oranında alacaklıya halef olup, rehin hakkının da bu kapsamda kefillere devredilmesi gerektiğini, somut olayda, kredi borcunun 207.800 TL'lik kısmını ödeyen kefillere, borcun teminatı olan ipoteğin ödedikleri bedel oranında müvekkili bankaca kefillere devredildiğini, yapılan işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu, müvekkili bankaya husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere, asıl ve ek bilirkişi raporuna göre davalı bankaca kullandırılan kredinin ödenerek bitirildiği, teminat amacıya davacılara ait taşınmazlar üzerine konulan ipoteğin 12 nolu parsel dışındaki parseller üserinde kaldırılmadığı,

TMK'nun 881. maddesinde “halen mevcut olan veya henüz doğmamış olmakla beraber doğması kesin veya olası bulunan herhangi bir alacak ipotekle güvence altına alınabilir” şeklindeki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere ipoteğin, alacağı teminat altına alınması maksadıyla tesis edileceği, işbu davaya konu alacağın ödendiği anlaşılmakla dava konusu taşınmaz üzerine tesis edilen ipoteğin fekkini talep eden davacıların taleplerinde haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

818 sayılı BK'nun 496. maddesi gereği kredi borcunu ödeyen kefil ödediği kısım nispetinde alacaklının haklarına halef olur. BK. 499/1. maddesi uyarınca kefilin ödediği miktar için asıl borçluya rücu etmesine yarayacak ipoteğin , alacaklı yerine borcu ödeyen kefile teslim edilmesi zorunludur.

Somut olayda, dava dışı M. Orman Ürünleri İth.İhr.San.Tic.Ltd.Şti.nin kullandığı kredinin bir kısmının dava dışı kefiller K. Ü. ve Erhilal Orman Ürünleri Ltd.Şti. tarafından ödendiği ve yaptıkları ödemelerle sınırlı olarak kredinin teminatı olan ipoteğin adı geçen kefillere davalı bankaca devredildiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Hal böyleyken 818 sayılı BK.nun 496 ve 499. madde hükümlerine aykırı olarak mahkemece davanın kabulü doğru olmayıp, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.