KÜNYE
19. Hukuk Dairesi 2016/1964 E., 2017/1993 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Mart 2017
- Mahkemesi
- Tüketici Mahkemesi
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı, davalı bankanın 2010 yılından itibaren kredi kartı müşterisi olduğunu, bankanın talebi olmaksızın başka kart göndererek kendisinden işsizlik sigorta primi, kart üyelik aidatı ve gecikme faizi adı altında haksız kesintiler yaptığını, dava tarihi itibariyle 5.897,99 TL fazla ödemesi bulunmasına rağmen bankanın kendisinden 5.423 TL daha talep ettiğini ileri sürerek bankaya borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacının çağrı merkezi aracılığıyla kredi kartı işsizlik sigortası başvurusunda bulunması üzerine sigorta bedellerinin kartından tahsil edildiğini, bankanın sigorta bedellerini iade etmekle yükümlü olmadığını, kredi kartı üyelik aidatının yasal olduğunu, davacının ödemelerini zamanında yapmaması sebebiyle sözleşmeye göre gecikme faizi uygulandığını, banka tarafından hukuka aykırı hiçbir işlem uygulanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı banka tarafından 22/04/2010 tarihli Kredi Kartı Üyelik Sözleşmesi'ne binaen davacıya 2 adet kredi kartı verildiği, işsizlik sigortası primlerinin kredi kartından 2010 yılından itibaren tahsil edildiği, davacının ekstreye yansıyan kesintilere itirazda bulunmadığı ödemelerdeki gecikme nedeniyle banka tarafından uygulanan faizin hukuka uygun olduğunun anlaşıldığı, öte yandan kredi kartı üyelik aidatı alınacağı taraflar arasındaki sözleşmede kararlaştırıldığı ve bu düzenlemenin haksız şart niteliğinde olmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2016/1964, K. 2017/1993, 13 Mart 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama