Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2009/3934 K.2010/6335

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın 647 sayılı Kanunun 4. maddesinin 1. fıkrası uyarınca para cezasına çevrilmesi ve aynı kanun maddesinin 4. fıkrasında, uygulamada asıl mahkumiyetin bu madde hükümlerine göre, çevrilen para cezası veya tedbir olduğunun, ancak bu madde hükümlerinin uygulanmasının, kanun yoluna başvurmada engel teşkil etmeyeceğinin belirtilmesi karşısında, hükmün temyizi mümkün olduğundan temyiz talebinin reddine dair 15/07/2008 tarih ve 2008/405-459 sayılı Ek Karar kaldırılarak yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK.nun 253/6. maddesinde yazılı hallerde uzlaşma yoluna gidilmeksizin soruşturma sonuçlandırılabileceğine, aynı yasanın 254. maddesi uyarınca da uzlaştırma işlemlerinin mahkeme tarafından 253. madde de belirtilen esas ve usule göre yapılacak olması karşısında mahkemenin, sanık ve müştekiye ulaşamaması nedeniyle uzlaşma yoluna gitmeden karar vermesinde bir isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.