Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2009/55766 K.2010/33119

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Şikayetten vazgeçmeyi kabul eden sanığın, yakınan ...'e hakaret suçundan verilen düşme kararını temyizde hukuki yararı bulunmadığından, müdafiinin, bu suç yönünden temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK.'nın 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Yakınan ...'e hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazları nedeniyle incelemede;

765 sayılı TCK.'nın 485.maddesinin son fıkrasında da, şiddet kullanılmasından dolayı gerçekleştirilen hakaret eyleminden dolayı ceza verilemeyeceğinin öngörülmesi ve mahkemece bu madde uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı TCK.nun 129/1. maddesinin daha lehe olduğu yönündeki tebliğname düşüncesine katılınmamış, yakınan sanık ...'in, yakınan sanık ...'i yaraladığı yönünde kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gerekçesiyle beraatine karar verildiği halde aynı eylemin, sanık ...'in hakaret eylemi yönünden cezasızlık nedeni olarak kabul edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.'nın 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde

Yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,