Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/13487 K.2012/6688

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Tehdit suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından O yer C.Savcısının temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi uyarınca REDDİNE;

2) Konut Dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Soruşturma evresinde 19.09.2007 tarihinde Cumhuriyet Savcısı tarafından sanığa uzlaşma önerisi yapıldığı ve sanığın uzlaşmayı kabul etmediğinden tebliğnamedeki uzlaşma konusunda tarafların iradesi tespit edilemediği şeklindeki düşünceye katılınmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11–250 esas, 2009/13 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması,

manevi zararların bu kapsama dâhil edilmemesi gerektiği, olayda katılanın bir tazminat talebi bulunmadığı gibi, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde sanığa yüklenen konut dokunulmazlığını bozma suçundan doğan herhangi bir maddi zararın da bulunmadığı ve adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nun 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması" koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek,

sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, "sanığın suçun işlenmesiyle katılanın uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmini suretiyle tamamen gidermediği ve bu nedenle CMK’nın 231/6-c maddesinde aranan şartın gerçekleşmediği" biçimindeki gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,