Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/27409 K.2013/822

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- Suça sürüklenen çocuğa atılı konut dokunulmazlığını bozma suçunun uzlaşma kapsamındaki suçlardan olduğu, yakınana uzlaşma teklif edilmediği gibi suça sürüklenen çocuğun da 30.04.2007 günü Cumhuriyet Savcısı huzurunda uzlaşmak istemediğinin belirtmiş ise de, bu tarihte yaşının küçük olması nedeniyle uzlaşma teklifinin 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24 ve 5271 sayılı CYY.nın 253/4 ve 254.maddeleri uyarınca kanuni temsilcisine yapılması gerektiği gözetilerek usulüne uygun uzlaşma önerisinde bulunulmadan yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas- 2009/13 Karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararda, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, olayda katılanların tazminat talebinde bulunmadığı,

dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde suça sürüklenen çocuğa atılı konut dokunulmazlığını bozma suçundan doğan herhangi bir maddi zararın bulunmadığı ve kayden sabıkası bulunmayan suça sürüklenen çocuk hakkında, 5271 Sayılı CYY.nın 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken,

“müştekinin şikâyetçi olduğu ve zararının giderilmediği” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,