Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/10234 K.2019/12526

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen kararın sanığın MERNİS adresi olan ... adresine 22/11/2013 tarihinde tebliğ edildiğinden bahisle 02/12/2013 tarihinde kesinleştirildiği, ancak sanığın İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesinde 06/09/2013 tarihinde talimatla savunmasının alındığı duruşmada bildirdiği ardesinin ... olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın duruşmada bildirdiği son adresinden başka bir adrese yapılan tebligatın geçersiz olması nedeniyle sanık müdafiinin öğrenme üzerine 22/04/2015 tarihli temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Üsküdar 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/49 E., 2007/198 K. sayılı ilamında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,