Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/14132 K.2020/306

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemleri hakkında yapılan incelemede

Dairemizin 11/07/2018 tarih, 2018/3233 Esas, 2018/8761 Karar sayılı kararındaki, sanık ... hakkındaki hırsızlık suçu yönünden bozmanın, aynı suçu işleyen ve temyiz istemleri reddedilen diğer sanıklar ... ve ...’a sirayet ettirilmesinin, sanıklar ... ve ... müdafiilerine bozmadan sonra verilen 26/12/2018 tarihli kararı temyiz hakkı vermeyeceği ve sirayet müessesesinin yasal sonucu gereği sanıklar müdafiilerinin bu kararı temyiz etme yetkileri bulunmadığı gibi temyiz istemlerinin yasal süresinden sonra yapıldığı belirlenmekle, sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde

20/07/2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nun 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında;

sanığın yokluğunda verilen 26/12/2018 tarihli kararda temyiz süresinin tebliğden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında, 14/01/2019 tarihinde tebliğ edilen kararı 22/01/2019 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmiştir.