Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/14360 K.2020/401

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemenin 01/10/2009 tarih, 2008/401 Esas ve 2009/542 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında elektrik enerjisi hakkında hırsızlık ve mühür bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanık tarafından temyiz edildiği, Dairemizin 17/09/2012 tarihli kararı ile dosyanın 6352 sayılı Kanun'un geçici 2/2 maddesi gereğince değerlendirme yapılmak üzere mahkemesine gönderildiği, ancak bu iade kararının sadece elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümle ilgili olduğu,

daha önce mühür bozma suçundan kurulan 01/10/2009 tarihli mahkumiyet hükmünün geçerli olup, 10/04/2019 tarihli mühür bozma suçundan verilen hükmün hukuken geçerli olmadığı ve sanık hakkında mühür bozma suçundan verilen 01/10/2009 tarihli karara yönelik temyiz istemi ile ilgili Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 19/10/2011 tarih 2010/62184 sayılı tebliğnamesi ile görüş bildirildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 163/3 ve 203/1. maddesinde düzenlenen karşılıksız yararlanma ve mühür bozma suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının ilk mahkumiyet kararının verildiği 01/10/2009 tarihi ile karar tarihi arasında geçtiği gözetilmeden, sanık hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,