Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/12849 K.2021/12297

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.01.2013 tarihli ve 2012/6-1431 E., 2013/18 K. sayılı kararı ile 2012/13-1444 E., 2013/305 K. sayılı kararında kabul edildiği üzere, hükümde sanığın mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, ayrıca tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek olmadığı,

bu nedenle mahkemece sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesine rağmen tekerrüre esas alınan ilam kararda gösterilmemiş ise de bu hususun ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş,

dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Sanığın caminin içerisinde bulunan, içerisinde pasaport, ehliyet, kimlik kartı ve kredi kartı olan, müştekiye ait çantayı çalması şeklindeki eyleminin, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/1-a maddesinden uygulama yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

2) Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümleri nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesi uyarınca indirim yapılırken, etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleştiği gözetilerek indirim oranının 1/2 oranından daha fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,