Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/19812 K.2021/14134

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18/03/2008 tarih ve 9-7-56 sayılı kararında açıklandığı üzere ve kovuşturma evresinde kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda zorunlu müdafiye yapılan tefhim ve tebliğlerin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı, bu durumda zorunlu müdafii sanığın lehine gibi görünen bazı işlemleri yapmış olsa da, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesi vermesi halinde temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiği gözetildiğinde;

suça sürüklenen çocuk ...’ın kendisine kovuşturma aşamasında müdafii atandığından haberi olmadığı, yakalamalı olarak 20/10/2015 tarihinde alınan savunması esnasında 18 yaşını doldurduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun, “müdafii talep etmediğini” beyan ettiği gibi CMK'nın 150/2-3. maddesi gereğince de suça sürüklenen çocuğa zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı ve suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen 23/12/2015 tarihli kararın mahkemece atanan zorunlu müdafii Av. ...’e tefhim edildiği ve müdafi tarafından temyiz edildiği,

cezaevinde bulunan suça sürüklenen çocuğa gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriğinin okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu halde, cezaevi idaresince suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen 08/01/2016 tarihli tebliğ tebellüğ belgesi içeriğine göre gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuğa tebliğinin okumak ve almak sureti ile yapıldığı anlaşılmakla, bu tebliğin CMK'nın 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmayıp geçersiz