Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/22294 K.2020/14849

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanıkların temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık ...’ın mala zarar verme suçu ile tüm sanıkların hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

1-Sanıkların mağdura ait tırın mazot depo kapağının kilidini kırarak mazot çalmaları şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesine uyduğu halde aynı Kanun'un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

2-Sanık ...’ın sanıklar ... ve ...’nin araçlardan mazot çalacaklarını bilerek boş mazot bidonlarını mazot koymaları için sanıklara verdiği, sonrasında da sanıkların getirdiği çalıntı mazotları satın aldığının dosya kapsamı ile sabit olması ve mahkemenin kabulünün de bu yönde olması karşısında, hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 39/2-c hükmünün uygulandığı da göz önüne alındığında, sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümde TCK'nın 39/2-c hükmünün uygulanmaması suretiyle fazla ceza tayini,

3-Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,