Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/29762 K.2020/14449

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, okuma yazma bilmeyen annesine Tebligat Kanunu'nun 24. maddesi uyarınca komşu huzurunda usulüne uygun tebliğ edilmediği ve tebligatın geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın 21.08.2015 tarihli dilekçesi ile temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğu, eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisi CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğundan sanığın talebinin reddine ilişkin mahkemenin 17.08.2015 tarihli ek kararı ile bu karara itiraz üzerine itiraz merciince verilen 11.09.2015 tarihli kararın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşıldığından, eski hale getirme talebinin kabulüyle sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Müştekinin sokağa park ettiği aracın sanık tarafından, eve girilmek suretiyle ele geçen anahtarla çalınması şeklindeki sanığın eylemlerinin 765 sayılı Kanun'un 493/2 maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d maddesine uyduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı TCK'nın 493/2 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3 ve 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/2-d, 143, 66/1-d, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu,

anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanıklar yararına olması ve mahkumiyet kararının verildiği 23.06.2005 gününden inceleme tarihine kadar aynı Kanun'un 102/3. ve 104/2. maddelerinde öngörülen 10 yıllık sürenin geçmiş bulunması,