Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/10732 K.2023/4833

...

MAHKEMESİ

Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI

2015/632 E., 2016/685 K. ... SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karacabey Cumhuriyet Başsavcılığının 14.07.2015 tarihli ve 2015/758 Esas No.lu iddianamesiyle sanığın şikâyetçi ile birlikte gündüz vakti yol üzerindeyken şikâyetçiden konuşmak için cep telefonunu istediği sırada yanlarına gelen polis ekiplerinin şikâyetçiye GBT yapmaları sonucunda kendisini karakola götürmeye karar verdikleri, sanığın da suça konu cep telefonunu getireceğini söylemesine rağmen getirmemesi şeklindeki eylemi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 ve 53/1. maddeleri gereğince hırsızlık suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2015/632 Esas, 2016/685 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısı 23.06.2016 tarihli temyiz dilekçesinde özetle, sanığın şikâyetçiye konuşmak için cep telefonunu verdiği sırada polis ekiplerince yapılan GBT sonrası şikâyetçinin karakola götürülmesine karar verildiği, sanığın bu sırada şikâyetçiye suça konu cep telefonunu karakola getireceğini söylediği ve şikâyetçinin de kabul ettiği; ancak buna rağmen sanığın suça konu cep telefonunu karakola götürmediği, eylemin bu haliyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu ve şikâyetçinin kovuşturma evresinde şikâyetten de vazgeçtiği nazara alınarak sanık hakkında düşme kararı vermesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması sebebiyle kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihi olan 29.12.2014’te gündüz vakti sayılan saat 13.30 sıralarında arkadaş olan sanık ile şikâyetçinin birlikte iken polis ekiplerince şikâyetçinin GBT’sinin yapılıp, karakola götürülmesine karar verildiği sırada sanığın konuşmak için şikâyetçinin cep telefonunu istediği, polislerin ise sanığa şikâyetçinin aracını karakola getirmesini belirrtikleri, şikâyetçinin karakoldan çıkınca arabasının park halinde olduğu; ancak suça konu cep telefonunun olmadığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık aşamalarda suça konu cep telefonunu şikâyetçiye geri verdiğini savunurken, şikâyetçi bu iddiayı kabul etmemiştir. TİB’e yazılan yazı sonucunda suça konu cep telefonunun haklarında ek KYOK kararı verilen tanık V.A.'nın kullanımında olduğu anlaşılmıştır. Ayrıca tanık C.O. da sanığın kendisini arayarak elinde bir telefon olduğunu ve satmak istediğini belirtmesi üzerine telefon alım satım işi yapan tanık M.Ü.'ye suça konu cep telefonunu sattığını beyan etmiştir. 23.06.2015 tarihli Muhafaza Altına Alma Tutanağı ile 23.06.2015 tarihli yazıya istinaden gönderilen TİB kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1-Şikâyetçinin soruşturma evresinde 31.12.2014 tarihinde polis ekiplerinin kendisini ekip otosuna aldıkları esnada "Telefonum Hasan'da kaldı. Kendisi aracım ile ekibin arkasında geleceğini söyledi. Ancak ben polis merkezine gelmeme rağmen ... gelmedi.

Telefonumu da getirmedi." şeklindeki ifadesine karşın, kovuşturma evresinde 28.12.2015 tarihinde polis ekiplerinin kendisini karakolda götüreceği esnada "O sırada memurlar kimlik kontrolü yaparken sanık benden biriyle konuşmak amacıyla telefonumu istedi ben de verdim.

Beni memurlar karakola götürürken sanık arkadaşıma bana ait aracı karakola götürmesini veya müsait bir yere çekmesini söylediler." şeklinde beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında, mahkemece şikâyetçinin duruşmaya çağrılarak kendisinin polis ekiplerince karakola götürülmesi sırasında daha önce sanığa konuşması için vermiş olduğu cep telefonunu aracıyla birlikte getirmesini isteyip, istemediği sorulup, şikâyetçinin karakola götürülmesi sırasında rızasıyla sanığa suça konu cep telefonunu verdiğinin anlaşılması durumunda sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan şikâyet yokluğu sebebiyle düşme,

aksi durumda ise hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi sebebiyle hükümde hukuka aykırılık bulunmuştur.

2- Kabule göre de, 02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesi gerektiğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR