Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/11899 K.2024/281

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Tanığın benzer beyanlarında apartman içerisinde iki kadın gördüğünü, ne yaptıklarını sorduğunda çeyiz sattıklarını söylediklerini, bunun üzerine bu kadınlara apartmandan çıkmalarını söylediğini beyan ettiği gözetildiğinde, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 119/1-c maddesi uyarınca uygulama yapılması gerekmesine rağmen bu maddenin uygulanmaması ve sanığın tekerrüre esas alınan ilamı bakımından ikinci kez mükerrirliğe ilişkin hükümlerin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve hükme esas alınan tekerrüre esas alınan Akdağmadeni Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.01.2015 tarihinde kesinleşen 2013/84 Esas ve 2013/255 Karar sayılı ilamında birden fazla mahkumiyet hükmü bulunduğu anlaşılmakla; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün mükerrirliğe esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan hükümler karardan çıkartılarak,