Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12070 K.2023/7213

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 02.03.2014 tarihinde mağdura karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturan eylemleri nedeniyle hakkında yargılama yapılarak Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2015/13 Esas, 2015/120 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet kararı verildiği, anılan yargılamanın soruşturma aşamasında sanığın ve mağdurun 02.03.2014 tarihinden öncesinde sanığın mağdurun evine geldiğine ve evde cinsel ilişkiye girdiklerine dair herhangi bir beyanlarının bulunmadığı,

sanığın bahsi geçen yargılamanın 30.04.2015 tarihli duruşmasında olay gününden 15-20 ... önce mağdurun kendisini çağırması üzerine mağdurun evine, mağdurun kalmakta olduğu odanın penceresinden girdiğini ve olay gününe kadar her gece bu şekilde eve gelerek cinsel ilişkiye girdiklerini beyan ettiği, sanığın bu savunması üzerine mahkemece suç duyurusunda bulunularak konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan iddianame düzenlenerek incelemeye konu davanın açıldığı,

yapılan yargılamada mağdur ve şikâyetçilerin gece aynı odada kaldıklarını ve sanığın eve gelmesinin söz konusu olmadığını beyan ettikleri, sanığın ise bu defa savunmasında yalnızca iki kez mağdurun evine geldiğini ve cinsel ilişkiye girdiklerini ifade ettiği dikkate alındığında, mağdur ve şikâyetçilerin beyanları ile Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/13 Esas, 2015/120 Karar sayılı dosyası münderecatındaki savunma ve beyanlar birlikte değerlendirildiğinde;

sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçu bakımından mağdurun rızasının mevcut olduğuna dair kanaati kuvvetlendirmeye yönelik olduğu kuvvetle muhtemel soyut ikrarı dışında mahkûmiyete yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı başka bir delilin bulunmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.