Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12511 K.2024/12937

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine göre; katılanın cep telefonunun çalındıktan sonra ilk kullanımın suç tarihinden 1 gün sonrası 10.07.2014 tarihinde sanığın kullanımında olan hat ile yapıldığı, sanığın olay tarihinde Bitlis'te bulunmadığını bildirmesine rağmen, kendisinin kullandığını beyan ettiği telefon hattının suç tarih ve saatinde suç yerine yakın yerden sinyal verdiği,

Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı tarafından tanzim edilen 31.03.2016 tarihli uzmanlık raporunda güvenlik kamera kayıtlarında hedef gösterilen şahsa ait görüntüler ile sanığa ait olduğu belirtilen fotoğraflar arasında benzerlik görüldüğünün anlaşılması karşısında, sanığın atılı hırsızlık suçunu işlediğinin sabit olduğu gözetilmeden, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,