Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12524 K.2023/7057

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 15.10.2015 tarihli kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese gerekçeli karar tebliğinin yapılması gerektiği, somut olayda sanığın duruşmada bildirdiği adrese Tebligat Kanunu 21/1. maddesi gereği gönderilen tebligatın bila tebliğ iade edildiği,

mernis adresi bulunmadığı için Tebligat Kanunu 21/2. maddesi gereği tebligat yapılamadığı, Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebligat çıkarılan duruşmada bildirdiği adresine ise yargılama sürecinde usûlünce yapılmış bir tebligat bulunmadığı, ayrıca tebligatın yapıldığı tarihte sanığın cezaevinde olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın öğrenme üzerine yaptığı 16.02.2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen ve aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek 5271 sayılı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,