Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/15291 K.2024/147

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Katılan sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2 ve 151/1. maddeleri uyarınca kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından hükümler kurulduğu, her ne kadar katılan sanığın kasten yaralama eylemi uzlaşma kapsamında olduğundan bahisle soruşturma aşamasında uzlaşma teklifi yapılmış ise de, bu tarihte katılan sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmaması nedeniyle soruşturma aşamasında yapılan uzlaşma teklifinin geçersiz olduğu,

hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup,

5271 sayılı Kanun'un 253/3. fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresi madde metninden çıkarılmakla 5237 sayılı Kanun'un 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre katılan sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de,

a) Dosya içeriğine göre, katılanın 27.01.2016 tarihli oturumda zararının sanık tarafından duruşmadan önce giderildiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümde etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Katılan sanık hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin “TCK'nın 151/1. maddesi” yerine “ TCK'nın 86/2. maddesi” şeklinde yazılmak suretiyle hüküm kurulması,