Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/16077 K.2021/21468

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27/11/2010 tarih, 2011/274-300, 06/12/2008 gün, 144-234, 23/09/1974 tarih, 224-408 ve 16/04/1973 gün, 213-345 Esas ve Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere 5271 sayılı CMK'nun 42/1. maddesinin “Süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir” şeklindeki düzenleme gözetildiğinde, sanık tarafından verilen 16/11/2017 tarihli dilekçenin eski hale getirme ve temyiz talebi niteliğinde bulunduğu,

temyiz dilekçesi ve eski hale getirme talepli istemin birlikte verilmesi halinde, karar verme yetkisinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğunun anlaşılması karşısında, hukuki dayanaktan yoksun olan 20/11/2017 tarihli ek karar kaldırılarak ve başka suçtan Kocaeli 1 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığa, kararın cezaevi aracılığıyla 22/05/2015 tarihinde tebliğ edildiği,

kararın yasa yolu bildiriminde sanığa CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmediği gibi cezaevinde yapılan gerekçeli karar tebliği işlemi de 5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesine uygun şekilde okunup anlatılmaması nedeniyle geçersiz olduğu anlaşıldığından, sanığın öğrenme üzerine 16/11/2017 tarihli hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,