Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20642 K.2024/12902

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a, 62, 53 maddelerinden hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının o yer Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe istinaf edilmesi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince duruşma açılıp yapılan yargılama sonucunda, ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak aynı Kanun'un 142/2-h, 62, 53 maddelerinden sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılması nedeniyle, verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, "suç ile ilgisinin bulunmadığına, atılı suçtan beraat etmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;