Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/21183 K.2021/21893

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın, 12.01.2016 tarihinde dosyada bilinen son adresine, yengesi imzasına tebliğ edilmekle birlikte tebligat tarihinde cezaevinde olan sanığın 31.03.2016 tarihli temyiz isteminin, öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın temyiz dışı sanık ..., ile birlikte olay gecesi müştekinin evine hırsızlık amacıyla girmesi şeklinde gerçekleşen eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/4 ve 119/1-c maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-d, 66/4 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 15 yıl olağan ve 22 yıl 6 ay olağanüstü zamanaşımı sürelerinin geçmediği anlaşılmakla, tebliğnamede belirtilen zamanaşımının dolduğuna dair görüşe iştirak edilmemiştir.

Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığa verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.