Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/7865 K.2023/433

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.12.2015 tarihli ve 2015/9631 soruşturma numaralı iddianame ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143 ve 53/1. maddeleri uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2015/835 Esas, 2016/287 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 168/2, 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; suça konu cep telefonunu sanığın yerde bularak aldığını ve hırsızlık kastının olmadığını, sanığın zararı karşıladığını ve mağdurun şikayetini geri çektiğini cezanın sonuçlarının sanığın geleceğini etkileyeceğinden verilen kararın sanık lehine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü mağdurun sanıkla birlikte çalıştığı iş yerine ait misafirhanedeki odasına bıraktığı cep telefonunu sabah 08:00 sıralarında uyandığında odasında bulamadığını belirterek şikayetçi olduğu, BTK'dan gelen cevabi yazıda 04.10.2015 günü suça konu cep telefonuna sanığın hattının takıldığının belirtildiği, sanığın 04.03.2016 tarihli savunmasında atılı suçu kabul ettiği, eylemi gece 05:00 ila 05:30 saatleri arasında gerçekleştirdiğini beyan ettiği, kovuşturma aşamasında zararın sanık tarafından giderildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı,

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, herhangi bir hukuka aykırılık bulunmayan hükme yönelik, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Ancak;

1.Sanığın savunmasında eylemi 05:00 ila 05:30 saatlerinde gerçekleştirdiğini beyan ettiği anlaşılmakla; UYAP'tan alınan çizelgeye göre yaz saati uygulaması da dikkate alındığında gece vaktinin saat 05:54'te bittiğinin anlaşılması karşısında; eyleminin gece gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezada TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Mağdurun, zararının sanık tarafından karşılandığına dair 04.12.2015 tarihli dilekçe sunduğu, bu şekilde zararın iddianamenin kabul tarihi olan 21.12.2015 tarihinden önce soruşturma aşamasında giderildiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında soruşturma aşamasında gerçekleşen etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin TCK’nın 168/1. maddesi uygulanarak 1/2 oranından fazla olacak şekilde indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, zararın kovuşturma aşamasında giderildiğinden bahisle aynı Kanun’un 168/2. maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılarak fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR