Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/8617 K.2023/793

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 06.06.2016 tarihli ve 2016/3001 soruşturma numaralı iddianame ile sanıklar hakkında mağdurun cebindeki, içinde 50,00 TL bulunan cüzdanının çalınması eylemi sebebiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b, 168/1 ve 53. maddelerinin uygulanması istemiyle dava açılmıştır. 2.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarihli ve 2016/425 Esas, 2016/468 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 142/2-b, 168/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz sebepleri kararları temyiz etme isteklerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mağdurun olay tarihinde pazara gitmek için evinden çıkarak yolda yürüdüğü esnada sanıkların arkasından geldiği, sanık ...'ın mağdurun sol cebinde bulunan cüzdanı çekerek aldığı ve devamında iki sanığın koşarak kaçmaya başladıkları, sanık ...'ın mağdurdan çaldığı cüzdandan çıkan 50,00 TL'yi cebine koyarak cüzdanı bir binanın bahçesine attığı tespit edilmiştir.

2.Mağdur beyanında, 16.05.2016 günü saat 17.20 sıralarında halk pazarına alışveriş yapmaya gittiğini, pazar yerine gelmeden bir kaç sokak beride bir sokak üzerinde sol cebinde bulunan cüzdanını arkasından yaklaşan 2 genç şahsın çekerek kaçmaya başladıklarını, cüzdanın içerisinde 50,00 TL para olduğunu beyan etmiş, sanıkları canlı teşhis ile teşhis etmiştir.

3.Görüntü inceleme tutanağına göre, hırsızlık eylemi meydana geldikten sonra kaçan şahıslar kaçış istikametleri doğrultusunda görülmüşler, saat 17.23'te şahısların çaldıkları cüzdanı inceledikleri, sanık ...'ın cüzdanı bir ikametin bahçesine attığı, görüntülerdeki şahısların sanıklar ... ve ... oldukları tespit edilmiştir.

4.Dosya kapsamında yer alan 16.05.2016 tarihli tutanağa göre, hırsızlık anonsu üzerine yapılan çalışmalarda eşgale uygun iki şahıs görülmüş, şikâyetçiye şahıslar gösterildiğinde cüzdanını çalan kişilerin bunlar olduklarını söylemiş, sanıklar da olayı kendilerinin gerçekleştirdiklerini ikrar etmişler, çaldıkları cüzdanı bir evin bahçesine attıklarını, bahçeyi gösterebileceklerini beyan etmişler, sanıkların gösterdikleri yerde cüzdan bulunmuş, şikâyetçiye teslim edilmiştir. Ayrıca ... da cebindeki 50,00 TL'yi çıkararak mağdurdan çaldıkları para olduğunu söylemek suretiyle polislere teslim etmiş, sanıklar hakkında soruşturma aşamasındaki etkin pişmanlıkları sebebiyle Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi uygulanmıştır.

IV. GEREKÇE

1.5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10.maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53.maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. Ancak;

2.Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan hükümler kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası verildikten sonra aynı Kanun'un 168/1. maddesi uyarınca 3/5 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi gerekirken 3 yıl olarak tespiti, yine aynı Kanun'un 62.maddesi uyarınca bu cezadan 1/6 oranında indirim yapılmak suretiyle sonuç cezanın 1 yıl 8 ay olarak tespiti gerekirken 2 yıl 6 ay olarak hesaplanmak suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş, ancak söz konusu hukuka aykırılık bozmayı gerektirmediğinden Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR