Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/8633 K.2023/1119

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/5377 iddianame numaralı 14.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-e, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış, ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2016 tarihli ve 2016/278 Esas, 2016/528 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 142/2-e, 62, 53. maddeleri gereğince sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık "suçsuz olduğunu" belirterek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Şikâyetçinin . Bankası Şubesinde bulunan 30.900,00 TL'sinin olay günü gündüz vakti, sanık tarafından internet yoluyla tanık ...'ın hesabına aktarıldığı, sanık ile tanığın ... Yolu/... ... Bankası Şubesine giderek, tanık ...'ın anılan parayı çekmesinin akabinde parayı sanığa verdiği, ...''ın hesap bilgilerinin tespiti üzerine adı geçen tanığa ulaşılıp bu tanığın ifadesi doğrultusunda sanığa ulaşıldığı, sanığın savunmaları, tanık ...'ın ifadeleri, şikâyetçinin beyanları, dosya içerisinde yer alan CD görüntüleri, rapor, belgeler ve tüm dosya içeriğiyle eylemin sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu tespit edilerek hırsızlık suçundan sanığın cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır

2. Sanığın adli sicil kayıtları dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı,

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR