Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9014 K.2023/1463

Sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 2.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararlarının tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi gereğince kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Çatalca Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 20.11.2014 tarihli ve 2014/1481 Soruşturma numaralı iddianame ile; sanıkların, katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçunu işlediklerinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2.maddesi gereğince; şikâyetçi ...'a yönelik, araçlarına aldıkları yakıtın parasını ödemeden benzin istasyonundan ayrılmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediklerinden bahisle 5237 sayılı TCK'nın 141/1 ve 143.maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Çatalca 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2016 tarihli ve 2014/860 Esas, 2016/410 Karar sayılı kararıyla, sanıkların kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına; hırsızlık suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; hükümlerin usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk derece mahkemesince; sanıkların ücret karşılığında, katılan ...'nın aracına bindiği, aracı katılanın kullandığı, katılanın benzin almak için şikâyetçi ...'a ait benzin istasyonuna girdiği, aracın şoförü olarak benzin parasını ödeme yükümlülüğünün katılanda olduğu, benzin alıp da ödeme yapılmadan benzinlikten kaçılması sorumluluğunun şoför olan katılanda bulunduğu, sanıkların atılı hırsızlık suçunu işlemedikleri anlaşılmakla, haklarında beraat kararı verilmiştir.

2.Katılan ... aşamalarda; sanıklarla ücret karşılığında anlaştıklarını, aracı kendisinin kullandığını ancak yolda aracı durdurduklarını ve onu darp ettiklerini, şoför koltuğundan indirip arka koltuğa oturttuklarını, 30,00 TL'lik benzin aldıklarını ve ödeme yapmadan ayrıldıklarını beyanla şikâyetçi olmuştur.

3. Şikâyetçi ... soruşturma aşamasına; ...Petrol isimli işyerinin yetkilisi olduğunu, 29.02.2014 tarihinde çalışanlardan ...'ın hesabı teslim ederken 30,00 TL açık olduğunu, gece saat 03.00 sıralarında, 3 kişinin içinde bulunduğu aracın, yakıt aldıktan sonra ödeme yapmadan ayrıldığını söylediğini ancak şikâyetçi olmadığını ve uzlaşmak istediğini beyan etmiştir.

4. Tanık ... soruşturma aşamasında; ... plakalı bir aracın 30,00 TL'lik yakıt aldığını, araçta 3 kişinin bulunduğunu, parayı istediğinde, şoförün yanındaki şahsa parayı vermesini istediğini, sağ ön koltukta oturan şahsın kapıyı hafifçe açtığı sırada, şoförün aracı çalıştırıp hızlıca uzaklaştığını beyan etmiştir.

5. Sanıklar aşamalarda; katılan ...'ın aracına anlaştıkları ücret karşılığında bindiklerini, katılanın, aracın gazı olmadığını söylemesi üzerine 20,00 TL para verdiklerini beyanla atılı suçlamayı kabul etmemişlerdir.

IV. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama Suçu Yönünden

Hükümlerin tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi gereğince kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hırsızlık Suçu Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Kasten Yaralama Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2016 tarihli ve 2014/860 Esas, 2016/410 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin, 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi gereği, REDDİNE,

B. Hırsızlık Suçu Yönünden