Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9067 K.2023/1850

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nu 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kadirli Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.01.2016 gün ve 2016/40 Esas no'lu iddianamesi ile, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b, 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. Kadirli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2016 tarihli ve 2016/44 Esas, 2016/315 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; hırsızlık suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebebi; mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdur 21.07.2015 tarihinde yetkili makamlara başvurarak. 16 ya da 17 Haziran 2015 tarihinde cep telefonunu çantasına koyarak, arkadaşı olan sanık ile çarşıya çıktıklarını, aynı gün eve döndüğünde çantası içerisinde bulunan cep telefonunun yerinde olmadığını fark ettiğini, sanığın almış olabileceğini düşündüğünü beyanla şikâyetçi olmuştur.

Alınan iletişim kayıtlarına göre söz konusu telefonda ilk olarak sanık adına kayıtlı hat ile 18.06.2015 tarihinde tüm gün kullanımın olduğu, sonrasında H.G.

İsimli kişi tarafından 05.07.2015 tarihine kadar kesintisiz kullanımın olduğu, 05.07.2015 günü saat 11.40 sıralarında sanığa ait hattın tekrar sinyal verdiği, ancak sonrasında yine H.G. isimli kişi tarafından kullanıldığı, son olarak M.M. isimli kişi tarafından kullanımın olduğu belirlenip cep telefonunun alınarak mağdura teslim edildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, cep telefonunun kaybolmasından sonra aynı telefona başkasının da sim kartının takılması hırsızlık suçunun işlendiğini gösterir tek başına delil olarak kabul edilemeyeceği gerekçesi ile sanığın beraatına karar verilmiştir.

2. Sanık suçlamaları kabul etmemiş, mağdurun yanında kaldığı sürede cep telefonu arızalandığından onun rızası ile hattını telefona takıp geri verdiğini beyan etmiştir.. 3. Telefonun sanıktan sonraki kullanıcısı olan H.G. ifadesinde, sanığı tanımadığını, cep telefonunu seyyar satıcıdan satın alıp çalışmaması üzerine bir telefoncu dükkanında takas ettiğini beyan etmiştir. 4. Sanığa ait adlî sicil kaydı ve nüfus kayıt örneği dosya içerisine eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın aşamalarda değişmeyen savunması, cep telefonunun sonraki kullanıcılarının beyanları karşısında, Mahkemece verilen beraat kararında hukuka aykırılık bulunmamış, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR