Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9174 K.2023/2401

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.08.2013 tarihli ve 2013/3785 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1, 151/1 53, 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2013/410 Esas, 2016/709 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 53. maddeleri gereğince 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun'un 116/1, 53. maddeleri gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; mala zarar verme suçundan aynı Kanun'un 151/1, 53, 63. maddeleri gereğince 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, gözaltında ve tutuklulukta geçirilen sürelerin cezadan mahsubuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararı temyiz etme isteğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece; sanığın 26.07.2013 günü şikâyetçinin ikametine çocuk odası pencere camını sert cisimle zorlayıp zarar vermek suretiyle açarak girdiği, ikamet içerisinden 1.500,00 TL değerindeki ziynet eşyaları ile bir adet LCD televizyonu çaldığı, şikâyetçinin beyanı, olay yeri inceleme raporu, olay yerinden ele geçen biyometrik izin sanığa ait olduğuna dair ekspertiz raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçları işlediği kabul edilmiştir.

2. Sanığın, soruşturma aşamasında savcılık huzurunda ve Sulh Ceza Hakimliğinde alınan ifadelerinde suçu ikrar ettiği, kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde olayı hatırlamadığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

3. 27.07.2013 tarihli olay yeri inceleme raporu ve sanığın olay yerinde parmak izinin tespit edildiğine dair 29.07.2013 tarihli ekspertiz raporu dosya içerisindedir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, aynı Kanun'un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, sanığın soruşturma aşamasındaki ikrarı ve parmak izine dair ekspertiz raporuna göre eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR