Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11256 K.2023/2041

Sanık ...'nın yüzüne karşı verilen 31.03.2021 tarihli kararda temyiz başvuru süresinin 15 gün olarak belirtilmesi suretiyle sanığın yanıltıldığı anlaşıldığından, sanığın 12.04.2021 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Karasu Cumhuriyet Başsavcılığının 29.01.2014 tarihli ve 2014/35 numaralı iddianamesiyle sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2, 119/1-c, 142/2.g.1, 143, 151/1, 53. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karasu Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2014/36 Esas, 2014/1084 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 142/2-g, 143/1, 53 ve sanık ... yönünden 58. maddeleri uyarınca 5 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 116/4, 119/1-c ve 53. maddeleri gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, mala zarar verme suçundan ise 151/1 ve 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 09.05.2019 tarihli ve 2018/3289 Esas, 2019/8652 Karar sayılı kararı ile.

"Sanık ...’in, 17.02.2014 tarihli dilekçesiyle, müdafii talebinde bulunduğu, 03.04.2014 tarihli savunmasında ise müdafii talebinin olmadığını beyan ettiği, Mahkemece aynı tarihli duruşmada sanığa avukat tayin edilmek üzere yazı yazılması üzerine baro tarafından müdafii tayin edildiği, sanığın atanan müdafiiden haberdar olmadığı gibi sanığa zorunlu müdafii atanmasının da gerekli olmadığının anlaşılması karşısında;

gerekçeli kararın ve müdafiinin temyiz dilekçesinin sanığa usulüne uygun şekilde (sanığın cezaevinde olması halinde cezaevinde tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile müdafiinin temyizine onayı olup olmadığını bildirmesi, bu konuda beyanda bulunmadığı takdirde temyize onay vermiş sayılacağı hususunun tebligat belgesinde açıklanması,

temyize onay vermesi veya temyiz dilekçesi sunması halinde dosyasına eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine" karar verilmiştir.

4.Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 09.05.2019 tarihli kararı ile eksikliğin giderilmesi üzerine, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 10.10.2019 tarihli ve 2019/11667 Esas, 2019/15317 Karar sayılı kararı ile; "1- Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin onanmasına, 2- Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Kanun'un 142/2-g maddesinde düzenlenen suçun oluşabilmesi için eylemin, barınak yerlerinde, sürüde ya da açık yerlerde bulunan büyük veya küçükbaş hayvan hakkında gerçekleştirilmesi gerektiği, konut ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleştirilen eylemlerin ise aynı Kanun'un 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilerek;

dosya içeriğindeki olay yeri inceleme raporu ve ekindeki olay yeri krokisi ile mahkemece yapılan keşifte çekilen olay yerine ilişkin fotoğraflara göre hayvanların bağlı olduğu yerin müştekinin ikametinin eklentisi niteliğindeki etrafı tel örgü ile çevrili bahçe içerisindeki ahır olduğunun anlaşılması karşısında, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesi yerine aynı Kanun'un 142/2-g maddesi uygulanarak fazla ceza tayini, nedenleriyle" bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Karasu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2021 tarihli ve 2019/692 Esas, 2021/384 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 142/1-b, 143, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'nın temyiz talebi; zararın karşılandığına ilişkindir. Sanık ...'ün temyiz talebi; hükmü temyiz etmek istediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 07.09.2013 günü kolluğa yapılan ihbar üzerine olay yerinde başlatılan tahkikatta, baba ve oğul olan katılanlar ... ve ...'in ikametinin eklentisi niteliğindeki etrafı tel örgü ile çevrili bahçe içerisindeki ahırdan 2 adet büyükbaş hayvan ve aynı yerden 1 çuval fındığın çalınarak, yol kenarında büyükbaş hayvanların kesilip et kısmının alınmak suretiyle hırsızlık yapıldığı, araştırma tutanağına göre, ...'ün kiraladığı araç ile ...'dan ...'ya geldiği, araç takip sistemine göre, sanığın bulunduğu aracın hırsızlığın gerçekleştiği ve hayvanların kesildiği yere yakın yerde uzun süre beklediği,

sanıkların olay günü birlikte zaman geçirdikleri anlaşılmıştır. ..., ...'dan alacağı olduğu için ...'ya geldiğini beyan etmiş ise de, savunmasına itibar edilmemiş, böylece müsnet suçu işledikleri mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanıkların suçlamayı kabul etmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş,

katılanın temyize cevap dilekçesi ile zararının karşılanmadığını belirttiği anlaşıldığından sanık ...'nın bu yöndeki temyiz itirazları yerinde bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR