Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12562 K.2025/9397

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 12.01.2021 tarihli ve 2020/529 Esas, 2021/31 Karar sayılı kararın sanık ... müdafii ile sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Temyiz dışı sanık ...'in müdafiine Bölge Adliye Mahkemesi kararının usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve sanık müdafiinin temyiz yoluna başvurmadığı, sanığın kendisine ise kararın tebliğ edildiğine dair evraka rastlanmadığı, Ceza Genel Kurulu’nun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında “Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası,

Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde; sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın temyiz dışı sanık ... 'e de tebliğ edilmesi gerektiği anlaşılmakla; gerekçeli kararın sanık ...'e tebliğ edildiğine ilişkin evrakın varsa dosyaya eklenmesi,

aksi takdirde gerekçeli kararın (sanığın cezaevinde olması hâlinde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesi ihtarını içerecek şekilde ve aynı Kanun'un 35/3. maddesi gereğince okunup anlatılmak suretiyle cezaevinde tebliği, aksi hâlde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile,