Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12650 K.2025/6664

İlk derece mahkemesince TCK'nın 142/1-a, 168/1, 62, 53 maddelerinden sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmesi akabinde bu kararın sanık tarafından istinaf edilmesi sonucunda duruşma açılarak yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak sanığın, aynı Kanun'un 142/2-h, 145, 168/1, 62, 53 maddelerinden 11 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu cezanın ise 5271 sayılı Kanun'un 283 maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası olarak infazına ilişkin verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin " gençliğin verdiği cehalet ile atılı suçu işleyip hata yaptığına, cezanın ertelenmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;