Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14187 K.2025/138

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Sanığın olay günü şikâyetçiye ait ikametin kapı kilidini kırmak suretiyle zarar verdiği olayda, eylemine uyan TCK’nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıl asli dava zamanaşımının, 11.11.2015 mahkumiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçen zamanda dolduğunun anlaşılmış olması,