Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14338 K.2024/7149

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarîyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2014 tarihli ve 2013/492 Esas, 2014/90 Karar sayılı Kararı ile hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyet, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından 22.04.2014 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı itiraz talebinde bulunulmuş olmasına rağmen itiraz hakkında işlem yapılmaksızın kararın 25.03.2014 tarihinde kesinleştirildiği,

suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde işlediği suç nedeniyle verilen mahkûmiyet kararının ihbar edilmesi üzerine İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2016 tarihli ve 2016/248 Esas, 2016/446 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklandığı ve temyiz edilmeksizin kesinleştiği, bu karara karşı İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma talebi üzerine Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 15.10.2019 tarihli ve 2019/8857 Esas, 2019/14458 Karar sayılı kararı ile "hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usulüne uygun kesinleşmemiş olması nedeniyle açıklanamayacağı" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği,

bozma kararı üzerine dosyanın İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/44 Esasına kaydedildiği, diğer yandan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/492 Esas 2014/90 Karar sayılı kararındaki iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün açıklanmasını geri bırakılması kararına karşı suça sürüklenen çocuk müdafiinin 22.02.2014 tarihli itirazının İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 15.02.2018 tarihli ve 2017/591 D.

İş sayılı kararı ile kabulüne ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kaldırılmasına karar verildiği, bu karar üzerine yeniden görülen davanın İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/383 Esasına kaydedilerek konusu ve tarafları aynı olan 2020/44 Esas sayılı dosyayla birleştirilmesine karar verildiği, bu açıklamalar ışığında temyiz incelemesine konu olan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2020 tarihli ve 2020/44 Esas, 2020/292 Karar sayılı kararının artık geri bırakılan hükmün açıklanması mahiyetinde olmadığı tespit edilerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2, 31/3. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımının, 5237 sayılı Kanun'un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımını kesen son işlem olan suça sürüklenen çocuğun savunmasının alındığı 26.12.2013 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmiş olması nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,