Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14543 K.2023/3866

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesinin gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 23.12.2013 tarihli ve 2013/18696 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, olay günü katılan ile aralarında çıkan kavga sonucu, katılanın gömleğini yırtması şeklindeki eylemi nedeniyle mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2014 tarihli ve 2014/31 Esas, 2014/615 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 29, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresine karar verilmiştir.

3.Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2014 tarihli ve 2014/31 Esas, 2014/615 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 01.02.2022 tarihli ve 2020/23839 Esas, 2022/1038 Karar sayılı kararı ile,

-Suç tarihinde uzlaşma kapsamında olmayan TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçu ile uzlaşma kapsamında olan basit yaralama suçunun birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı ancak, hükümden sonra 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 151/1 maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, basit yaralama ve mala zarar verme suçlarından uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

-28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231/8. maddesine eklenen “Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez.” amir hükmünün suç tarihinden sonra yürürlüğe girdiği ve yasa değişikliğinin sanık lehine yorumlanması gerektiği gözetilmeyerek hatalı gerekçe ile katılan sanık ... Öten hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair karar verilmesi,nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2022 tarihli ve 2022/217 Esas, 2022/503 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 29, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın usul ve esasa aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay günü sanık ile katılanın arasında çıkan kavgada, sanık ile katılanın birbirlerine vurdukları, daha sonra sanığın katılanın gömleğini çekerek yırtılmasına sebebiyet verdiği anlaşılmıştır. 2.Yargılama aşamasında beyanları alınan tanıkların beyanları mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Bozma sonrası yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR