Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15859 K.2023/3790

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.12.2019 tarihli ve 2019/48789 Esas sayılı iddianamesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında şikâyetçinin iş yerine girip parasını çaldığı iddiasıyla hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 116/2-4, 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

İzmir 2. Çocuk Mahkemesinin, 24.12.2020 tarihli ve 2019/581 Esas, 2020/276 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istinaf edilmesi sonucu İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 25.11.2021 tarihli ve 2021/3061 Esas, 2021/2959 Karar sayılı ilâmı ile süreden reddine karar verilerek kararın usûlüne uygun şekilde 20.12.2021 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 11.10.2022 tarihli ve 2022/5541 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2022 tarihli ve KYB-2022/134341 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2022 tarihli ve KYB-2022/134341 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 17.12.2019 tarihli ve 2019/98383 Soruşturma, 2019/48789 Esas, 2019/1915 sayılı iddianame ile açılan kamu davası üzerine İzmir 2. Çocuk Mahkemesince 24.12.2020 tarihinde mahkumiyet kararı verilmiş ise de, suça sürüklenen çocuğun yargılamaya konu eylemi hakkında daha önceden İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 27.11.2019 tarihli ve 2019/98650 Soruşturma, 2019/45923 Esas, 2019/1765 sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama neticesinde, İzmir 5. Çocuk Mahkemesinin 11.12.2020 tarihli ve 2019/296 Esas,

2020/395 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 223/7. maddesinde yer alan, “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince, aynı eylemden dolayı mükerrer açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 /4. maddesinin (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Dosya kapsamına göre, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 17.12.2019 tarihli ve 2019/48789 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davası üzerine İzmir 2. Çocuk Mahkemesince 24.12.2020 tarihinde mahkûmiyet kararı verilmiş ise de, suça sürüklenen çocuğun yargılamaya konu eylemi hakkında daha önceden İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 27.11.2019 tarihli ve 2019/45923 Esas sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama neticesinde, İzmir 5. Çocuk Mahkemesinin 11.12.2020 tarihli ve 2019/296 Esas, 2020/395 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık,

iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 223/7. maddesinde yer alan, “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince, aynı eylemden dolayı mükerrer açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR