Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/16064 K.2024/11548

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durum bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143 maddelerinde düzenlenen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması (Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak) karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 150/1-3 maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuğun, atanan zorunlu müdafi ile birlikte savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, müdafii bulunmaksızın yaptığı savunması ile yetinilerek,

aynı zamanda karar duruşmasında müdafii bulunmaksızın karar verilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle suça sürüklenen çocuğun savunma hakkının kısıtlanıp yazılı şekilde her iki suçtan hükümler kurulması,