Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2273 K.2022/6566

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanık hakkında mahkemenin 05/04/2006 tarihli kararının re'sen atanan müdafii huzurunda verildiği, sanığın atanan müdafiiden haberinin bulunmadığı, kararın atanan müdafii tarafınca süresi içerisinde temyiz edilmediği, sanık tarafından ise kararın 16/05/2007 tarihinde temyiz edildiği, atanan müdafiiden sanığın habersiz olduğu durumlarda müdafiiye yapılan tebliğ ve tefhimin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı anlaşılmakla sanığın 16/05/2007 tarihli temyiz dilekçesinin öğrenme zamanında verildiği ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nin 493/1-son, 522, 102/3. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/2-d, 143, 66/1-d maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri gereğince yapılan değerlendirmede;

dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı TCK'nın 493/1-son maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3. maddelerinde belirtilen 10 yıllık dava zamanaşımının, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-d maddesine göre belirlenen dava zamanaşımından daha lehe olduğu belirlenmiş ve sanığa yüklenen ve eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-son maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3. maddesinde belirtilen 10 yıllık dava zamanaşımının, 05.04.2006 olan karar tarihi ile inceleme tarihi arasında gerçekleşmiş olması,