Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/4788 K.2025/5704

Sanık tarafından verilen 22.01.2020, müdafii tarafından verilen 17.02.2020 havale tarihli temyiz dilekçelerinin içeriğine göre temyiz istemlerinin kapsamının sadece hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik olduğu anlaşılmakla; hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun TCK 142/2-h, 143 ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanık ve müdafiinin istinaf talepleri üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince duruşma açılarak ilk derece mahkemesi kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu,

260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, katılanın tüm zararını gidererek katılan ile uzlaşmak istediğine, katılanın iddiasının aksine zarar miktarının daha az olduğuna; sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin uygulanmamasının isabetsiz olduğuna, salt parmak izinin çıkmasının suçun sabit görülmesi için tek başına yeterli delil olarak sayılamayacağına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının kaldırılarak sanığın yeniden mahkûmiyetine dair verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesine,